De Filippijnen

Een grote groep (ruim 7100!) eilanden, tussen de Zuid Chinese Zee en de Filippijnse Zee ten oosten van Vietnam vormen samen de Filippijnen. Een prachtig land met zeer uiteenlopende soorten landschappen. Het Katholicisme is met afstand de grootste religie (ca. 83%). De hoofdstad is Manila (maar officieel Quezon City). Aangezien een groot deel van de bevolking niet geregistreerd staat, blijft het aantal inwoners altijd een schatting. In 1998 werd het aantal inwoners op bijna 78.000.000 geschat. Jaarlijks groeit de bevolking met ca. 2,3%. Op de Filippijnen zijn ook nu nog veel kenmerken van de Spaanse bezetting (tot 1898) en de daarop volgende Amerikaanse bezetting (tot 1946) te vinden. Zo heeft de taal (het Tagalog) veel Spaanse woorden, maar ook het Engels is een officiële taal op de Filippijnen en het rechtssysteem is gebaseerd op de Spaanse en Anglo-Amerikaanse wet.

Payatas is een grote vuilnisbelt aan de rand van Manilla. Ruim 30.000 mensen leven van deze enorme berg afval. Ze verdienen hun geld door afval te verzamelen en te scheiden; de één blik, de ander plastic of karton. Ook kinderen werken vaak al vanaf heel jonge leeftijd mee.



Op Payatas wordt naast huisafval ook regelmatig afval van ziekenhuizen gedumpt. Alles samen een enorme bron van ziekten. Het komt dan ook regelmatig voor dat een klein wondje leidt tot grote complicaties, waar een arts en ook medicijnen bij moet komen. Helaas ontbreekt daarvoor veelal het geld…



De mensen van Payatas zijn verzekerd van werk. Zodra er een truck aankomt, is er werk en deze rijden de hele dag af en aan. Dit maakt dat de mensen van Payatas heel ijverig zijn. Maar het leven op Payatas is zwaar en gevaarlijk en voor de meeste kinderen is er geen uitzicht op een andere en betere toekomst.

Een deel van de vuilnisbelt is afgesloten en wordt gebruikt voor het winnen van biogas. Dit gas wordt onder andere gebruikt in de directe omgeving van de Payatas vuilnisbelt.

Een wereld voor kinderen
Peter de Ruiter
208 bladzijden
uitgeverij:Elmar
ISBN 9789038918037
Pagina 167

Kalinga in de Filipijnen

"Zelfs het trappenhuis doet dienst als klaslokaal"

"De kinderen die hier op de vuilnisbelt werken, verwachten dat ze dat over twintig jaar ook nog zullen doen. Ze hebben geen dromen meer. Wij proberen ze op andere gedachten te brengen". Dit zegt Aafke Rienmeijer van Kalinga, een kleinschalige hulporganisatie van Nederlandse origine in de buurt van Manila, Filipijnen. Een van de belangrijkste activiteiten van Kalinga is het verzorgen van privé-onderwijs. De toestroom is groot. De stichting heeft weliswaar de beschikking over een fraai schoolgebouw, gesierd met de naam Papaya Academy, maar er moeten voortdurend klassen worden bijgebouwd om in de behoefte te kunnen voorzien. Bovendien werken de docenten in shifts, ploegendiensten, van soms wel vier per dag. Zelfs het trappenhuis moet vaak dienstdoen als klaslokaal.

"Sinds de onderwijsbudgetten in de Filipijnen in 2001 zijn verlaagd, is de behoefte aan goed onderwijs enorm toegenomen", zegt Aafke. "Ouders zijn bereid daarvoor te betalen. Wij vragen 10 pesos (16 eurocent) per dag. Dat bedrag is inclusief alles: leermiddelen, halen en brengen van de kinderen met onze bus en een lunch. Ouders die hun kinderen naar een overheidsschool sturen, moeten alleen al voor de bus 12 pesos betalen". Ten tijde van het interview heeft de school 150 leerlingen in de groepen 3 tot en met 7. Binnen een jaar moet er ook een groep 8 zijn. Alle donatiegelden komen uit Nederland. De Filipijnse ouders praten mee over de besteding en ze helpen ook vaak mee met klusjes op school. Aafke zelf neemt genoegen met een salaris op Filipijns niveau, terwijl de directeur een vrijwilliger is.

Het docentencorps van de school van Kalinga op een jeepney, een typisch Filipijnse bus waarmee de kinderen worden gehaald en gebracht.

Aafke Rienmeijer van Kalinga. De organisatie verzorgt ook naaicursussen voor moeders, en ze kunnen er manden leren vlechten: alles om de families weerbaar te maken. Het materiaal voor de manden is afkomstig van de vuilnisbelt.	Shekinah (12), een van de success stories van Kalinga, met haar hond en op de achtergrond de medailles die ze voor een aantal vakken heeft gewonnen. Het huis waarin ze woont, is niet veel groter dan wat je op de foto ziet.

Meer lezen? www.kinderarbeid.nl